Digital யுகத்தில் மலையகத்தின் குரலாக ஒலிக்கும் மலையகம்.lk – அங்குரார்ப்பண விழா பற்றிய பார்வை

மலையகம்.lk இணையத்தளத்தின் அங்குரார்ப்பண நிகழ்வும் மலையக சாதனையாளர்களுக்கான விருது வழங்கும் விழாவும் ஹற்றன் புனித பொஸ்கோஸ் கல்லூரியில் நேற்று (13) மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது.

மலையகத்தின் தனித்துவமான கலை அம்சங்களைத் தாங்கி, பாரம்பரிய அடையாளங்களை வெளிக்கொணரும் வகையில் இவ்விழா மிக நேர்த்தியாகவும் மனதைக் கவரும் விதத்திலும் இடம்பெற்றது.


மலையகம்.lk இணையத்தளத்தின் பணிப்பாளர் கே. தனபாலசிங்கத்தின் (ஆர்.ஜே. தனா) தலைமைத்துவத்தில் அக்கறையும் ஆர்வமும் நிறைந்த இளைஞர் பட்டாளம் முன்னின்று இந்த நிகழ்வை நேர்த்தியாக வடிவமைத்திருந்தது.

இந்த விழா குறித்தான என்னுடைய பார்வையை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

ஆரம்பம்
கல்லூரி வளாகத்திலிருந்து தப்பு இசையோடு காவடியாட்டத்துடன் அதிதிகள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். பக்திப் பரவசத்தோடு அவர்கள் அந்தக் கலையை நிகழ்த்திய விதம் அனைவரையும் மெய்சிலிர்க்க வைத்திருந்தது.

விழாவின் ஆரம்பமாக மலையகம்.lk இணையத்தளத்தின் பணிப்பாளர் கே. தனபாலசிங்கம் (தனா) வரவேற்புரை நிகழ்த்தினார். வரவேற்பு மாத்திரமன்றி இணையத்தளத்தின் ஆரம்பம், இளைஞர்களை இணைத்துக்கொண்டமை, திட்டமிடல்கள், சிரமங்கள், சவால்கள் என அத்தனையும் அவரது உரையில் பதிவு செய்தார்.

“நான், வீட்டு வேலைகளை அதிகமாகக் கவனித்தது கிடையாது. இப்படியொரு இணையத்தளத்தை என் மண்ணுக்காக உருவாக்கும் கனவு இன்று மெய்ப்பட்டிருக்கிறது. இதற்காக நான் பட்ட கஷ்டங்கள் ஏராளம் உண்டு. அவற்றையெல்லாம் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாவிட்டாலும், அவை அத்தனையும் இன்று மகிழ்ச்சிப் பூக்களாக என் மனதை ஆராதித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.
இனிமேல் என் குடும்பத்துக்காக நேரத்தைச் செலவிடுவேன். அம்மா, அப்பா மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களை இனி கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறேன்” என மிக உருக்கமாக கருத்து வெளியிட்டார்.

அவ்வேளையில், சபையில் மத்திய இருக்கைகளில் அமர்ந்திருந்த தனாவின் பெற்றோர் நெகிழ்ச்சியடைந்ததை பலர் அவதானித்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

நிகழ்வு
தென்னிந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு அழைத்து வரப்பட்ட மலையக மக்கள் பட்ட துன்ப, துயரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டும் மலையக மக்களின் பாரம்பரிய கலைவடிவங்களோடும் டிக்கோயா நுண்கலை கல்லூரி மாணவர்கள் முதல் நிகழ்ச்சியைப் படைத்தார்கள்.

“காடுகளே போய்வரவா..” என்ற பாடலோடு, தத்தளிக்கும் கப்பலில் மண்ணைவிட்டு, சொந்தங்களை விட்டு வேறு தேசத்துக்குப் பெயர்ந்த எம் மக்களின் கண்ணீரை அந்த மாணவர்கள் யதார்த்தமாக வெளிக்கொண்டு வந்திருந்தார்கள்.

குறிப்பாக, “வெளையாத காட்டவிட்டு
வெளையாண்ட வீட்டவிட்டு
வெள்ளந்தியா வெகுளிச்சனம்
வெளியேறுதே..
வாழ்வோடு கொண்டு விடுமோ
சாவோடு கொண்டு விடுமோ
போகும் தெசை சொல்லாமலே
வழி நீளுதே..!
உயிரோடு வாழ்வது கூட சிறு துன்பமே
வயிறோடு வாழ்வது தானே பெருந்துன்பமே” என்ற வரிகளை மாணவர்கள் பாடி, நடித்தபோது சபையினர் கண் இமைக்காமல் பார்த்திருந்தனர்.

அதனையடுத்து கண்டிச்சீமைக்கு வந்த மக்கள் வேதனையோடு தொழில்புரிந்தாலும் தமது மண்சார்ந்த, வாழ்வியல் சார்ந்த பாடல்களைப் பாடி மகிழ்ந்த விதத்தையும் மாணவர்கள் வெளிப்படுத்தத் தவறவில்லை.

“மலையோரம் காட்டுக்குள்ள
கொழுந்தெடுக்கப் போறபுள்ள” என்ற காதல் துளிர்க்கும் பாடல் முதல் ஒப்பாரிப்பாடல் வரை ஒரு முழுமையான படைப்பை மேடையேற்றியிருந்தார்கள்.

இந்த விழாவில் பிரதம அதிதியாகக் கலந்துகொண்டிருந்த சிரேஷ்ட ஊடகவியலாளர் எம். இந்திரஜித் மற்றும் சிறப்பு அதிதிகளால் மலையகம்.lk இணையத்தளம் அங்குரார்ப்பணம் செய்துவைக்கப்பட்டது.

மலையகத்தில் அனைத்து விதத்திலும் பேசப்படும் பாடசாலையாகத் திகழும் கேகாலை, கந்தலோயாவின் மாணவர்கள் மேலும் விருந்தளித்தார்கள் என்றே சொல்ல முடியும். அதிலும் குறிப்பாக பறை இசையில் கைதேர்ந்தவர்களாக தனித்துவமான படைப்புகளை வழங்கினார்கள்.

பறை என்பதை பலர் தாழ்த்தப்பட்டதாக நினைப்பதாகக் குறிப்பிட்ட மாணவர்கள் அது தமிழரின் பாரம்பரிய இசை என்பதை வலியுறுத்தியிருந்தார்கள்.

அதுமாத்திரமா? பறையின் இசை வடிவங்களைச் சொல்லி அதற்கேற்றாற்போல இசையமைத்துக் காட்டியமையால் கரகோஷத்தால் நிறைந்தது அரங்கு.

விருதுக்குத் தெரிவு செய்யப்பட்ட மலையகக் கலைஞர்களும் தமது திறமையை மேடையில் வெளிக்காட்டியிருந்தார்கள்.

கௌரவம்
மலையகத்தில் பல்வேறு துறைசார்ந்து பங்களிப்பு வழங்கிவரும் படைப்பாளர்கள், கலைஞர்கள், ஊடகவியலாளர்களுக்கு இதன்போது கௌரவம் வழங்கப்பட்டிருந்தது. குறிப்பாக நாட்டுப்புறக் கலைகளை வளர்க்கப் பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கும் முக்கியஸ்தர்கள் கௌரவிக்கப்பட்டமை விசேட அம்சமாகும்.

நாட்டார் பாடல் கலைஞர், நாட்டார் பாடல்கள் தொடர்பாக ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வரும் பண்டாரவளை கதிர்வேல் விமலநாதன், காமன் கூத்துக் கலையை காலங்காலமாகப் பேணிவரும் மஸ்கெலிய லங்கா தோட்டத்தைச் சேர்ந்த சுப்ரமணியம் ராமர் மற்றும் சின்னையா சுப்ரமணியன் ஆகியோர் தங்களது அளவில்லாத மகிழ்ச்சியை என்னோடு பகிர்ந்துகொண்டனர்.

அதுமாத்திரமல்லாது புரட்சிக் கவிதைகள் மூலம் நற்கருத்துகளை விதைத்துவரும் பொகவந்தலாவை ப. கணகேஸ்வரன், மலையகத்தில் இளம் படைப்பாளர், நூலாசிரியர் கணேசன் பிரவீனா, இளம் விஞ்ஞானி விஷ்ணு தர்ஷன் ஆகியோர் கௌரவிக்கப்பட்டமை பாராட்டுக்குரியது.

சூரியன் வானொலியின் திட்டமிடல் விரிவாக்கல் பிரிவின் உதவி முகாமையாளர் அஜித் குமார், கந்தலோயா பாடசாலையின் அதிபர் கருணாகரன், சாதனை ஓட்ட வீரர் சண்முகேஸ்வரன், தேசாபிமானி பதூர் பாபா ஆகியோரையும் மலையகம்.lk குழு கௌரவித்தது.
பத்தனை ஸ்ரீபாத அரசினர் ஆசிரியர் கலாசாலையின் அதிபர் திருமதி. சந்திரலேகா, விரிவுரையாளர் திருமதி. ரூபாராணி, மலையக சமூக ஆய்வு மைய இணைப்பாளர் சிவன் பிரபா, சமூக செயற்பாட்டாளர் பொன் பிரபா ஆகிய சிறப்பு அதிதிகளும் விழாவில் கௌரவம் பெற்றனர்.

நிறைகள்:
நமது தனித்துவமான கலைகள் மேடையேற்றப்பட்டமையை நிகழ்வுக்கு வருகை தந்திருந்த அனைவரும் மனம் திறந்து பாராட்டினார்கள். நிகழ்ச்சிகள், மேடைப் பேச்சுகள் அனைத்தும் வெகு நேரம் எடுத்துக்கொள்ளப்படாமல் ஏற்பாட்டாளர்கள் முக்கிய அவதானம் செலுத்தியிருந்தார்கள். சித்திரக் கலைஞர் கணேஷ் வெகுவாகப் பாராட்டி கௌரவப்படுத்தப்பட்டமையும் நினைவுகூர வேண்டும்.

முக்கிய கவனம் செலுத்தப்பட்ட விடயம்:
இந்த விழாவின் வெற்றிக்கு அறிவிப்பாளர்களின் பங்கு பாரியளவில் பக்கபலமாக அமைந்திருந்தது. சுதர்ஷன், விநோத், நவீன் ஆகிய இளையோர்கள் மூவர் சபையினரின் மனதில் இடம்பிடித்துக்கொண்டார்கள். அவர்களது நிகழ்ச்சித் தொகுப்பு, கம்பீரமான குரல் என்பன அரங்கை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தன.

இதேவேளை, கௌரவத்தின்போது யாருக்கும் பொன்னாடை போர்த்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். அத்துடன் அரசியல்வாதிகள் யாருக்கும் அழைப்பு விடுக்கப்படாமையும் சுட்டிக்காட்டத்தக்கது.

விமர்சனங்கள்:
இந்தப் பாரிய விழாவினை நடத்துவதற்கு புனித பொஸ்கோஸ் கல்லூரியின் கேட்போர் கூடம் பொருத்தமானதாக இல்லை. மேடையில் போதியளவு வெளிச்சம் இல்லாமையால் முதல் நிகழ்ச்சியில் ஒருவகை தொய்வு காணப்பட்டது.

சவால்கள்:
மலையகம் சார்ந்து பல்வேறு இணையத்தளங்கள், சமூக ஊடகங்கள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அவை அனைத்தும் நமது வாழ்வியலை அடையாளப்படுத்துவதாக, தனித்துவத்தைப் பேணுவதாக, சமூக அவலங்களை ஆதாரங்களோடு வெளிப்படுத்துவதாக, நமது பாரம்பரிய கலை வடிவங்களை அடுத்த சந்ததிக்குக் கொண்டு செல்வதாக அமைவதில்லை.

ஆனால் மலையகம்.lk என்ற இணையத்தளக் குழுவினருக்கு இந்தத் தார்மீகப் பொறுப்பை சுமக்க வேண்டிய கட்டாயப்பாடு உண்டு.

இப்போதுள்ள டிஜிட்டல் யுகத்தில் இனிவரப்போகும் அதையும் தாண்டிய நவீன காலகட்டத்துக்கு ஏற்ற வகையில் மாற்றங்களோடு பயணிக்க வேண்டிய தேவையும் உண்டு.

வெறுமனே இணையத்தளத்தை ஆரம்பித்துவிட்டோம், இனி இயலுமானதைச் செய்துகொண்டு தொடருவோம் என்றுதான் பலர் இணையத்தளங்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒருசிலர் அரசியல் தேவைக்காக செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேலும் சிலர் பொழுதுபோக்குக்காக இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இங்கே, இவற்றைத் தாண்டி இணைய வெளியில் மலையகத்தின் தாய் இணையத்தளமாக அதனை மாற்றியமைத்து மக்களின் மனதில் நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்பக் கூடிய வகையில் மலையகம்.lk இணையத்தளக் குழுவினர் பணியாற்றுவார்கள் என எதிர்பார்க்கிறோம்.

-நிர்ஷன் இராமானுஜம்-
இறக்குவானை
14.10.2019

ஆறுமுகனின் கௌரவப் பிச்சை – திகாவின் கொலை அச்சுறுத்தல் - இவர்கள் தலைவர்களா? துரோகிகளா?

சர்வதேச தொழிற்சங்க சம்மேளனத்தில் அங்கம் வகிக்கும் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ், அண்மையில் தொழிற்சங்க சந்தாப் பணத்தை 83 ரூபாவால் அதிகரித்துள்ளது. இதனை அந்தக் கட்சியின் அரசியல் பிரமுகர்கள் நியாயப்படுத்தி கருத்துகளை வெளியிட்டு வருகின்றனர்.

ஆனால் ஆறுமுகன் தொண்டமான், வழமைபோல தனது விசுவாசிகளின் மீது பாரத்தைச் சுமத்திவிட்டு அமைதியாய் தப்பிக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

வெகு இலாவகமாகத் தப்பித்துக்கொள்ளும் வழி, இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல. ஆனபோதும் அந்தக் கட்சி செய்துள்ள மாபெரும் நம்பிக்கைத் துரோகம் அதன் தொடர் பயணத்துக்கு இன்னுமின்னும் தடையாக அமையும் என்பதே உண்மை.

ஆறுமுகன் என்ற நபருக்கு, தொழிலாளர்கள் எனப்படுகின்றவர்கள் எப்போதும் மூன்றாம் பட்சம் தான். தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்தி எந்தளவுக்கு நன்மை அனுபவிக்க முடியுமோ அந்தளவுக்கு அதன் உச்சத்தை அடைவதுதான் அவருடைய எண்ணம் என்பதற்கு கடந்த கால நடவடிக்கைகளே கண்கூடு.

கூட்டு ஒப்பந்தம் பற்றியதான தொழிலாளர்களின் கோபமும் வேகமும் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மாத்திரமே என்பதை ஆறுமுகன் நன்றாக அறிந்து வைத்திருக்கிறார். அதற்கு ஏற்றாற் போல தொழிலாளர்களும் அவரை நம்பி, நம்பியே ஏமாற்றமடைந்து வருகிறார்கள்.

நிற்க,
கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரமே சந்தாப்பணம் (மூன்றில் ஒன்றாக) அதிகரிக்கப்பட்டதாக இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸில் அறிக்கைகளுக்குப் பெயர்போனவர்கள் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் எந்தவொரு இடத்திலும் அவ்வாறனதொரு சரத்து இடம்பெறவில்லை.

இறுதியாக முழுமைப்படுத்தப்பட்ட 2003 ஆண்டு கூட்டு ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் பாகம் 2, இரண்டாம் பகுதியில் அ. பிரிவில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அ. உறுப்பினர் ஒருவரிடமிருந்து அறவிடப்படக் கூடிய சந்தாப் பண விபரத்தை, சந்தா தொடர்பான விண்ணப்பப்படிவத்தில் குறிப்பிட்டு, தொழிற்சங்கத்தின் தலைமையகம் வாயிலாக மாதத்தில் 25ஆம் திகதி அல்லது அதற்கு முன்னர் அறியத்தருவதுடன் எந்த மாதத்திலிருந்து அந்தத் தொகையை கழிக்க வேண்டும் என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும்.
இதற்கு அடுத்ததான பிரிவுகளில் ஏனைய விபரங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

ஆக, இங்கே தொழிலாளர்களின் அனுமதி இல்லாமல் சந்தாவை அதிகரிக்க வாய்ப்பு இல்லை. அதேவேளை, தொழிற்சங்கங்கள் கோரிக்கை விடுக்காமல் அதிகரிக்கவும் வாய்ப்பு இல்லை.

அவ்வாறெனின் யார் யாரை ஏமாற்றுகிறார்கள்? யாரால் யார் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள்?

தொழிலாளர்கள், தங்கள் தலைமை மீது வைத்துள்ள நம்பிக்கை என்ற ஆயுதத்தை அவர்களுக்கு எதிராகவே திருப்பியிருக்கிறது இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ். தொழிற்சங்க ரீதியில் தங்களை விட்டால் யாருமில்லை என்ற இறுமாப்பும் அதீத கர்வமும்தான் இதற்குக் காரணம்.

கூட்டு ஒப்பந்தம் தொடர்பில் பல சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தி, மக்களை வீதியில் இறக்கி, இறுதியில் நிலுவைப் பணத்தைக் கூட பெற்றுக்கொடுக்காமல் வெறும் 20 ரூபாவை அதிகரித்த இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ், தங்களுடைய சுய இருப்பு கருதி 63 ரூபாவை கௌரவப் பிச்சையாக எடுத்துக்கொண்டுள்ளது.

சந்தாவை மாத்திரம் அதிகரித்துக்கொண்ட இ.தொ.கா., கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட தொழிற்சங்கம் சார்பில் மேற்கொள்ள வேண்டிய தொழிலாளர்களின் நலன்கள் தொடர்பிலும் உற்பத்தி அதிகரிப்பில் பங்களிப்பு தொடர்பிலும் எடுத்த ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கை என்ன?

மக்களின் இயலாமையையும் பலவீனத்தையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்துவதில் ஆறுமுகனுக்கு நிகர் ஆறுமுகனே தான் என்றால், அது சாலப் பொருத்தமாகும்.

அது ஒருபுறமிருக்க, தற்போதைய அரசாங்கத்தில் பலம் மிக்க அமைச்சராக இருக்கும் பழனி திகாம்பரத்தின் செயற்பாடு தமிழ் ஊடகவியலாளர்கள் மத்தியில் பெரும் எதிர்வினையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அத்துடன் அவரது அலுவலர் ஒருவர் நடந்துகொண்ட விதம் அமைச்சர் மீதான நம்பிக்கையீனத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியிருக்கிறது.

என்ன நடந்தது?

மலைநாட்டு புதிய கிராமங்கள், உட்கட்டமைப்பு வசதிகள், சமுதாய அபிவிருத்தி அமைச்சினால் முன்னெடுக்கப்பட்ட இந்திய வீடமைப்புத் திட்டம் தொடர்பான தகவல்கள் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டமூலத்தின் மூலம் பெறப்பட்டு தினக்குரல் பத்திரிகையில் கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது.

அந்தச் சட்டத்தின் வாயிலாக கிடைக்கப்பெற்ற தகவல்களை முன்னிறுத்தி ஊடகவியலாளர் கருப்பையா பிரசன்னகுமார் கட்டுரையை எழுதியிருந்தார். இந்நிலையில் கட்டுரையில் உள்ள தகவல்கள் பிழை எனக் கூறி அமைச்சர் திகாம்பரம், ஊடகவியலாளருக்கு கடும் தொனியில் கொலை மிரட்டல் விடுத்துள்ளார். அது மாத்திரமன்றி மிக மோசமான வார்த்தைப் பிரயோகங்களால் சாடியுள்ளார்.

தலைவனின் வழியில் தொண்டன் என்ற வகையில் அமைச்சரின் ஊழியர் ஒருவரும் அவரது பங்கை விட்டு வைக்கவில்லை. தினக்குரல் ஆசிரிய பீடத்துக்கு வந்து விசாரிப்போம் எனவும் ஊடகவியலாளரின் வீட்டுக்குச் சென்று அங்கிருந்து அழைப்பை எடுப்பதாகவும் மிரட்டியிருக்கிறார்.

சமூகத்துக்கான தகவல் அறியும் உரிமையை உறுதி செய்வது ஓர் ஊடகவியலாளனின் கடமைகளில் ஒன்றாகும். கடமையைச் செய்த ஊடகவியலாளருக்கு அமைச்சர் கொடுத்த பரிசு தான் ‘கொலை அச்சுறுத்தல்’.

'சரி... மலையகத்தைச் சார்ந்த ஊடகவியலாளன் தானே? மிரட்டினால் இனி எழுத மாட்டான்' என அமைச்சர் நினைத்திருப்பார் போலும்.

இங்கே ஒன்றை நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன், இதே கட்டுரையை எழுதிய பிரசன்னா என்ற ஊடகவியலாளர் தான் - இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் மே தினத்துக்கான ஒருநாள் செலவு 50 இலட்சம் என்ற உண்மையையும் வெளிக்கொண்டு வந்தார்.

தினக்குரல் வெளியிட்ட தகவல் பிழை என்றால் அந்த ஊடகத்தின் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கலாம், அல்லது தகவலறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் ஊடகவியலாளருக்கு வழங்கப்பட்ட தகவல்கள் பிழை என்றால் அது தொடர்பில் ஆணைக்குழுவில் முறைப்பாடு பதிவு செய்திருக்கலாம். அதைவிடுத்து ஊடகவியலாளரை மிரட்டும் சிறுபிள்ளைத்தனமான செயலைச் செய்ததை எந்த விதத்திலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

இந்த விடயத்தை சுதந்திர ஊடக இயக்கம் வன்மையாகக் கண்டித்திருந்தது.

ஊடகவியலாளர் ஏன் பொலிஸ் நிலையத்தில் முறைப்பாடு செய்யவில்லை என்று சமூக வலைத்தளங்களில் பலர் கேள்வி எழுப்பியிருந்தனர். அதன் பின்னணியில் சமுதாய அக்கறை உண்டு என்பதையும் சில காரணங்களையும் காலம் வரும்போது அவர் முன்வைப்பார் என நம்புகிறோம்.

மிக அண்மைக்காலத்தில் நடைபெற்ற இவ்விரு விடயங்களையும் உற்று நோக்கும் போது மனதில் பல கேள்விகள் எழுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை.

அதில் முதலாவது, “இவர்கள் தலைவர்களா?” என்பதே.

தலைவர் எனப் பெயர் வைத்துக்கொண்டவர்கள் எல்லோரும் மக்களின் மனதில் தலைமைத்துவ இடத்தை நிரப்பிவிட முடியாது. மலையகத்தைப் பொருத்தவரையில் அராஜக அரசியல் இடம்பெற்றுள்ளதை நாம் அறியாமல் இல்லை.

அது தொடர வேண்டும் என சம்பந்தப்பட்டவர்கள் நினைத்தார்களேயானால் அதன் பிரதிவிளைவுகள், பெரும் பாடம் புகட்டுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. அத்தோடு மக்கள் தம்மீது வைத்துள்ள நம்பிக்கையை சுயநலனுக்காகப் பயன்படுத்தி, அவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்துக்கு இடையூறு ஏற்படுத்தினால் அது எத்தனை பெரிய துரோகம்?

எங்கள் ஊரில் வாய்மொழி வழக்கு ஒன்று  உண்டு.

“முனியாண்டி வேணாம்னு மாடன்கிட்ட போனோம். அவனும் பலி கேக்குறான்”

இது ஆறுமுகனுக்கும் திகாம்பரத்துக்கும் புரியுமா?

-நிர்ஷன் இராமானுஜம்-

இறப்பர் தொழிலாளர்களை கைவிடும் தொழிற்சங்கங்கள் - நிர்ஷன் இராமானுஜம்

இலங்கை ஏற்றுமதி வர்த்தகத்தில் இறப்பர் தொழிற்துறைக்கு பிரதான இடம் உண்டு. தேயிலை பெருந்தோட்டங்களைப் போலவே இறப்பர் பெருந்தோட்டங்களிலும் இந்திய வம்சாவளி மலையகத் தமிழர்கள் தொழில்புரிந்து வருகிறார்கள்.

ஆயினும் இந்தத் தொழிலாளர்கள் குறித்த அக்கறையை, பெருந்தோட்ட மலையக மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தொழிற்சங்கங்கள் முற்றுமுழுதாக கைவிட்ட நிலையே இன்று காணப்படுகிறது.

http://puthiyamalayagam.blogspot.com

அண்மைக்காலமாக கூட்டு ஒப்பந்தம் பற்றிய பேச்சு அதிகமாகவே பேசுபொருளாகியுள்ளது. இதில் பங்கேற்கும் தொழிற்சங்கங்களாயினும் சரி, பங்கேற்காத தொழிற்சங்கங்களாயினும் சரி இறப்பர் தொழிற்துறையைப் பற்றி வாய்திறப்பதில்லை. முதலாளிமார் சம்மேளனம் என்ன சொல்கிறதோ,  அதை அவ்வாறே கேட்டுக்கொள்ளும் போக்கிலேயே செயற்படுகின்றன. கூட்டு ஒப்பந்தம் பற்றி எத்தனையோ ஊடகவியலாளர் மாநாடுகளை நடத்தி சம்பள விவகாரத்தைத் தெளிவுபடுத்தும் தொழிற்சங்கங்கள் இதுவரை இறப்பர் தொழிலாளர்கள் பற்றி எந்தவித கருத்தையுமே வெளியிடாதது வேதனைக்குரிய விடயமாகும்.

பொதுவாக மலையகம் என்றால் மத்திய, ஊவா மாகாணங்களை மாத்திரமே குறி வைக்கும் தொழிற்சங்கங்கள் இறப்பர் பயிர்ச்செய்கை இடம்பெறும் ஏனைய மாவட்டங்கள் குறித்து கரிசனை கொள்வதில்லை. அவர்களுக்கு இடம்பெறும் அநீதிகள் குறித்தும் குரல்கொடுப்பதில்லை. ஆனால் தொழிலாளர்களின் மாதாந்த சந்தாப்பணம் மாத்திரம் தொழிற்சங்கக் கணக்குகளில் வரவில் வைக்கப்படுகின்றன.

சரி, ஏன் இந்தத் தொழிற்சங்கங்கள் இறப்பர் தொழிலாளர்களைப் புறக்கணிக்கின்றன? இதற்குப் பிரதான காரணியொன்று உள்ளது. தொழிலாளர்களின் நலனுக்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட தொழிற்சங்கங்கள் அனைத்தும் முற்றுமுழுதாக அரசியல் நோக்கத்தைக் கருதியே இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. தமது அரசியல் இருப்பை உறுதி செய்துகொள்ளவே தினந்தோறும் போராட வேண்டியிருக்கிறது. இந்நிலையில் எங்கு தமக்கான வாக்கு வங்கியை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியுமோ அங்குதான் இவை அரசியல் ரீதியாக இயங்குகின்றனவே தவிர சந்தா செலுத்தும் தொழிலாளர்களின் நலன் குறித்து சிந்திப்பதில்லை.

பெருந்தோட்டக் கம்பனிகளைப் பொறுத்தவரையில் இறப்பர் தொழிற்துறை தொடர்ந்தும் நட்டத்தில் இயங்குவதாக சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்த நட்டத்திலிருந்து மீள்வதற்காக முள்ளுத்தேங்காய் உற்பத்தியில் ஈடுபடுவதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளதாகவும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

ஏற்கனவே, இறப்பர் உற்பத்தி தொழிற்சாலைகள் பல மூடப்பட்டுள்ளன. பெரும் எண்ணிக்கையிலான தொழிலாளர்கள் தொழில்வாய்ப்பை இழந்துள்ளார்கள். இவற்றுக்கு யார் பொறுப்புக் கூறுவார்கள்? பெருந்தோட்ட தொழிற்துறையின் வினைதிறனை அதிகரிப்பதாக கடந்த கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் சம்மதம் தெரிவித்து கையொப்பமிட்ட தொழிற்சங்கங்களின் பதில்தான் என்ன?
இறப்பர் தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தவரையில் அரசியல் ரீதியாகவும் தொழிற்சங்க ரீதியாகவும் அநாதைகளாக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதே நிதர்சனமான உண்மை.

உண்மையில் மலையகத் தொழிற்சங்கங்கள் மக்கள் நலனுக்காக இயங்குகின்றன என்றால் இறப்பர் தொழிலாளர்கள் குறித்தும் அக்கறை செலுத்த வேண்டும். பெரும்பாலான தோட்டப்பகுதிகளில் நிர்வாகத்தினால் பெரும் அநீதிகள் இழைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவர்கள் தமது நியாயங்களை எடுத்துரைப்பதற்குரிய தலைமைத்துவம் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள்.

வெறுமனே வாய்ப்பேச்சில் வீரர்களாக இருக்கும் தொழிற்சங்கத் தலைமைகள் இது குறித்து சிந்தித்து களத்தில் இறங்கிப் பணியாற்ற முன்வர வேண்டும் என்பதே தொழிலாளர்களின் கோரிக்கையாகும்.
குறிப்பாக, களுத்துறை, இரத்தினபுரி, குருநாகல், காலி உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் இறப்பர் தொழிற்துறையைக் கைவிட வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு தொழிலாளர்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

உரிய பராமரிப்பின்றி காடாகிப்போயுள்ள பெருந்தோட்டங்களை அரசியல்வாதிகள் தாம் நினைத்தாற்போல பெரும்பான்மையின மக்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கும் திட்டமும் மறைமுகமாக நடைபெற்று வருகிறது. இவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் அதிகாரப்போட்டிக்காக நீயா? நானா? என தலைவர்கள் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எங்களுடைய மண், எங்களுடைய தொழிற்துறை ஒருசிலரின் அரசியல் அபிலாஷைகளுக்காகவும் சுய தேவைக்காகவும் பறிபோவதை எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவ்வாறு அதிகாரத்துக்காகப் போட்டிபோடுபவர்கள் கட்டாயம் மக்களின் இந்த நிலைமைக்குப் பதில் கூறியே ஆக வேண்டும். அல்லாவிடின் ஒரு சமூகத்தை அதன் நிலத்திலிருந்தும் கலாசாரத்திலிருந்தும் அந்நியப்படுத்தியவர்கள் என்ற கறுப்புப் புள்ளி என்றுமே மறையாமல் நிலைத்திருக்கும் என்பதை நினைவிற்கொள்ள வேண்டும்.

-நிர்ஷன் இராமானுஜம்-

மலையகத் தொழிலாளியின் மரண வாக்குமூலம் - நிர்ஷன் இராமானுஜம்

ஏமாற்றங்களையும் வலிகளையும் தாங்கிய ஒரு மலையகத் தொழிலாளியின் மரண வாக்குமூலம் இது!

Image from Internet

மகனே,

இந்தத் தளர்ந்த வயதில், மரணம் அழைக்கும் தருவாயில் உனக்காக இந்த மடலை வரைகிறேன். வாய்திறக்க முடியாத எனது சோகங்கள் அனைத்தையும் நீ பாடமாக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே எனது அவா.

அடர்ந்த காடுகளை அழகிய தேசமாக்கிய தன்னம்பிக்கை மிக்க சமூகம் நம்முடையது. எமது விதியோ என்னவோ குதிரைகளின் கொட்டகைக்குள் அடைக்கப்பட்டு வெள்ளையனுக்குச் சேவகம் செய்வதிலேயே காலம் கழிந்தது. மீசை முறுக்கிய அஜானுபாகுவான தோற்றத்தோடு உன் தாத்தா பீடியொன்றை பற்றவைத்துக்கொண்டு தன்னந்தனியாக இந்த மலைகளில் நடந்துவருவார். அவரோடு நடைபயின்றதால் என்னவோ எனக்கும் கொஞ்சம் திமிரும் இறுமாப்பும் கூடவே ஒட்டிக்கொண்டன. என்னதான் இருந்தாலும் வெள்ளையனின் பிரம்புக்குள் அத்தனையும் தொலைத்துப்போனதுதானனே உண்மை.

மகனே, இவற்றையெல்லாம் நீ மறந்துவிடக் கூடாது. வெள்ளையனின் ஆதிக்கத்தின் பின்னரும் எமக்கு நல்லகாலம் பிறக்கும் என நம்பியிருந்தோம். அதுவும் இந்த நிமிடம் வரை நடக்கவில்லை என்பதே பெருந்துயரம். எமது மக்களின் விடிவுக்காக குரல் கொடுக்கப்போகிறோம் என்று எழுந்துநின்றவர்கள் எல்லாம் இன்று அரசியல் சாக்கடைக்குள் விழுந்து விட்டார்கள். அதில் இன்பம் காணும் அவர்களை அங்கிருந்து மீட்டெடுப்பது என்பது, நீரில் இருந்து ஈரத்தைப் பிரித்தெடுப்பது போன்று சிரமமானது.

ஆகட்டும், எனக்கு 50 ரூபா சம்பளம் கிடைத்த நாள் முதல் உன்னைப் படிக்க வைத்திருக்கிறேன். ஆனாலும் நம் தலைவர்களின் உண்மையான முகம் பற்றி நான் உனக்குக் கற்றுத்தரவில்லை. ‘தோட்டகாட்டான்’ எனும் பெயரோடு நீ கொழும்பில் தொழில்புரிகிறாய், ஆனால் உன்னால் தெரிவானவனோ ‘தலைவன்’ எனும் பெயரில் சுகம் அனுபவிக்கிறான்.

நீ ஒன்றைப் புரிந்துகொள், மலையகத்தில் அரசியல் எனும் பெயரில் நடத்தப்படும் அத்தனையும் நாடகம்தான். நாம் வெறும் கோமாளிகள் போல நாடகத்தைப் பார்த்து ஏமாந்துகொண்டிருக்கிறோம். நம் தோட்டத்தில் காத்தவராயன் கூத்தில் உன் தாத்தா வெறியோடு ஆடியதைக் கண்டு ஒரு வாரம் நான் அவரிடமிருந்து ஒதுங்கி நின்றேன். ஆயினும் அதைவிட ஒப்பற்ற வகையில் நாடகங்கள் தான் எம் தலைவர்களால் இன்று அரங்கேற்றப்படுகிறது.

கொழுந்து மாலைகளால் நாம் அவர்களை அலங்கரிக்கின்றோம். ஆனால் ஒரு சிறு தூசுக்கேனும் எம்மை அவர்கள் கவனிப்பதில்லை.

அரசியல் என்றும் அவன்தான் தலைவன் என்றும் கொடிபிடித்துத் திரிந்து கொண்டாடிக் களித்தது போதும் மகனே! இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத் தான் நாம் “ஐயா” போட்டுக்கொண்டே வாழ்வது? நமக்கென்று சுயமாய் ஒரு பாதையை நாம் வகுத்துக்கொள்ளக் கூடாதா?

ஐயாவின் வீட்டு மாட்டுத் தொட்டிலில் அதிகாலை 4 மணிக்கு பசும்பால் கறந்து கொடுத்திருக்கிறேன். சம்பளம் பெற்றுக்கொண்டதில்லை. கால் போத்தல் பாலுடன் வீட்டுக்கு வந்து உனக்கும் தங்கைக்கும் கொடுத்துவிட்டு மலைக்குப் போயிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் வலிக்கவில்லை. வலிகளை நான் உணர்ந்ததும் இல்லை.

சின்னத்துரை எனக்கு ஒருநாள் பேர் போடவில்லை என முறைப்பாடு செய்ய ஐயாவின் அலுவலகத்துக்குச் சென்றேன். ஐயா என்னிடம் கேட்டாரே ஒரு கேள்வி…

“நீயெல்லாம் சம்பளம் எடுத்து என்ன செய்யப்போற? உன் புள்ள என்ன டொக்டராவா வரப்போறான்? அவனும் புல்லு வெட்டத்தானே போறான். போயிட்டு வேலயப்பாரு” என்றார்.

அப்போதுதான் வலித்தது மகனே. உன்னை என்னிலும் மேலாக உருவாக்க வேண்டும் என அப்போது நினைத்தேன். நான் இங்கே பிறந்ததும் இப்படி வளர்ந்ததும் என் தவறில்லையே? இறைவனின் தவறன்றோ என முச்சந்தி மாடசாமியிடம் விழுந்து விழுந்துக் கதறினேன்.

இவற்றையெல்லாம் நான் இதுவரை உன்னிடம் சொன்னதில்லை. என் வாழ்க்கையும் மரணமும் உனக்கு ஒரு பாடமாகட்டும். நீ எதற்கும் அஞ்சாதே, இளைஞன் என்ற நெஞ்சு நிமிர்த்திய பலம் உனக்கிருக்கிறது. அயராத உழைப்பும், விடா முயற்சியும், தன்னம்பிக்கையும் உனக்கிருக்கிறது. இனி எதற்கு, யாருக்கு பயப்பட வேண்டும்?

பயங்கரமான மிருகங்கள், விஷ ஜந்துக்கள், பேய், பிசாசுகள் என அத்தனையையும் தாண்டி அடர்ந்த வனங்களை அழித்து தேயிலை செய்தோம்.

இந்த நிலம், இந்தக் கோயில், இந்த லயம், இந்த ஆறு என அனைத்துமே எமக்கே சொந்தம். எங்களுடைய கலாசாரம், எங்களுடைய பண்பாடு, எங்களுடைய விழுமியங்கள், எங்களுடைய தனித்துவங்கள் என அத்தனையயும் காக்க வேண்டியதும் பேண வேண்டியதும் உன்னுடைய பொறுப்புதான் மகனே.

அப்போதைய காலத்தில், கடும் மழையிலும் வெயிலிலும் எங்கள் களைப்பு தீர நாம் பாட்டு பாடுவோம். அந்தப் பாடல்கள் சுற்றியுள்ள மலைகளில் எதிரொலிக்கும்.

“வாரான்டி வாரான்டி சின்னத்தொர
பெரம்பெடுத்து வாரான்டி கட்டத்தொர
சுண்ணாம்பு செவக்கவில்ல – அவன்
கோவந்தான் செவந்திருக்கு”
இப்படி பாடினோம்.

“மாடசாமிக்கு ஆடு வெட்ட வாங்கடியோ –
அந்த மலச்சாமிக்கு கோழி கொண்டு வாங்கடியோ
வாழ எல சோறு
வாழ வைக்கும் பாரு
சோகமெல்லாம் போகும் - நம்ம
சொந்தமெல்லாம் சேரும்”

இப்படியும் பாடினோம்.

ஆனாலும், வாய்வழி வந்த இந்தப் பாட்டுப் போல நம்ம வரலாறும் மறைந்து போகிறது மகனே. அந்தக் கவலை மட்டுந்தான் என் நெஞ்சை அடைக்கிறது.

நான் போய் வருகிறேன் மகனே.

இனி உன் வாழ்க்கை உன் கையில் தான் இருக்கிறது. போலித் தலைவனை நம்பி பின்னால் செல்வதா அல்லது நீயே தலைவனாகி உன் தலைமுறையைக் காப்பதா என்பதை சிந்தித்துத் தீர்மானித்துக்கொள். உன் எதிர்கால பாதையை முறையாகத் திட்டமிடு. யாருக்கும் எந்த வஞ்சகமும் ஏமாற்றமும் துரோகமும் செய்யாமல் தற்துணிவோடு முன்னோக்கிச் செல்.

எமது மக்களுக்கான நியாயமான எந்தவொரு பயணமும் தோற்றதாய் இதுவரை சரித்திரமில்லை மகனே. உன் வாழ்க்கையும் பயணமும் சரித்திரமாகட்டும். நம்மூர் மாடசாமி எப்போதும் உன் துணை நிற்பான்.

இப்படிக்கு,
உன் அன்பு அப்பா
எஸ். சிங்காரம்

இந்திய தூதரகத்தின் மற்றுமொரு கேளிக்கூத்து..!

"பிச்சை எடுக்கிறானாம் பெருமாளு, அதப் புடுங்குறானாம் அனுமானு" என்றொரு கிராமியப் பழமொழி உண்டு. அதற்கேற்றாற்போல் தான் இலங்கைக்கான இந்தியத் தூதரகத்தின் செயற்பாடும் உள்ளது.
இலங்கையிலுள்ள இந்திய வமிசாவளியினர் இந்தியாவில் தமது சொந்த பந்தங்கள் பற்றித் தகவல் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமாயின் 20000 இந்திய பெறுமதிப் பணத்தை செலுத்தி அறிந்துகொள்ளலாம் என தூதரகம் அறிவித்துள்ளது. இந்தியப் பெறுமதியில் 20ஆயிரம் என்றால் இலங்கைப் பெறுமதிப்படி 44 ஆயிரத்து 800 ரூபா செலுத்த வேண்டும்.

இலங்கை மலையக மக்கள் (இந்திய வமிசாவளியினர்) இந்தத் தொகையை செலுத்துவதானால் கிட்டத்தட்ட 8மாதங்கள் உழைக்க வேண்டும். அதாவது சனி ஞாயிறு தினங்கள் உட்பட 8மாதச் சம்பளத்தையும் செலவுசெய்யாமல் சேமித்தால் தான் இந்தப்பணத்தை செலுத்த முடியும்.ஏனென்றால் அவர்களின் நாளாந்த வருமானம் 195ரூபா. இந்திய வமிசாவளியினருக்கு செய்யும்பேருதவி என இந்தியத் தூதரகம் இலவசமாக இந்தச் சேவையினை வழங்கியிருக்கலாம். அல்லது தொகையை குறைத்திருக்கலாம்.

இருப்பினும் மலையகத்தில் கால்வயிறு அரைவயிறு என வாழும் மக்கள் தமது பொருட்களை எல்லாம் விற்றாவது தமது இந்திய உறவுகளைப் பற்றி அறிய வேண்டும் என ஆர்வம் கொண்டுள்ளனர்.

இந்தியத் தூதரகத்தின் இந்தத் திட்டம் பற்றி தினக்குரல் பத்திரிகையில் வெளியான செய்தியை இங்கு தருகிறேன்.

இலங்கையிலுள்ள இந்திய வம்சாவளியினர் தமது மூதாதையர்கள் தொடர்பாகவும் பூர்வீக இடம் குறித்தும் அறிந்துகொள்ள விரும்பினால் அதற்கான உதவிகளை வழங்கும் திட்டமொன்றை கொழும்பிலுள்ள இந்தியத் தூதரகம் நேற்று முன்தினம் புதன்கிழமை அறிவித்துள்ளது.

"வேர்களை கண்டறிதல்' என்ற தலைப்பிடப்பட்ட இத்திட்டத்தின் பிரகாரம் தமது பூர்வீகத்தை அறிந்துகொள்ள விரும்பும் இந்திய வம்சாளியினர் விண்ணப்பிக்க முடியும். ஆனால், இதற்கு குறிப்பிட்ட கட்டணமும் உதவி ஆவணங்களும் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும்.

இது தொடர்பாக இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம் அறிக்கையொன்றை விடுத்துள்ளது. இந்தத் திட்டமானது விண்ணப்பதாரியின் முன்னோர்கள் பற்றிய தகவலை திரட்டி வழங்குவது மட்டுமே என்றும் விண்ணப்பதாரி தனது பூர்வீக இடத்திற்குச் செல்வதற்கான எந்தவொரு ஏற்பாடும் வழங்கப்படாது என்றும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

"தமது மூதாதையரின் இடங்களுக்குச் செல்வதற்கு விண்ணப்பதாரர் விரும்பினால் அமைச்சு/ இன்டிரூட்ஸ் (அரசசார்பற்ற தொண்டர் நிறுவனம்) அதற்கான வசதிகளை செய்துகொடுக்கும். ஆனால், அதற்கான சகல செலவுகளையும் விண்ணப்பதாரரே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்திய நாணயம் 20 ஆயிரம் ரூபாவை விண்ணப்பதாரர்கள் இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயத்தில் விண்ணப்பங்களுடன் வைப்பிலிட முடியும். இலங்கை ரூபாவில் காசோலை அல்லது காசுக் கட்டளையை "இந்திய உயர் ஸ்தானிகராலயம், கொழும்பு' என்ற பெயருக்கு செலுத்த முடியும். அமைச்சு விண்ணப்பங்களை "இன்டிரூட்ஸு'க்கு பாரப்படுத்தும்.

உயிருடன் இருக்கும் நெருங்கிய உறவினர்கள், தந்தை அல்லது தாய்வழி முன்னோர்களின் பூர்வீக இடம் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் விபரம் என்பனவற்றை "இன்டிரூட்ஸ்' தயாரிக்கும் அதன் பின் அந்த விபரம் அமைச்சுக்கு சமர்ப்பிக்கப்படும். விண்ணப்பத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட சுமார் 3 மாத காலத்தில் இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும்.

இன்டிரூட்ஸிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்ட தகவல் பின்னர் உயர் ஸ்தானிகராலயத்துக்கு அனுப்பபடும். பின்னர் அது துரிதமாக விண்ணப்பதாரிக்கு தெரிவிக்கப்படும்.

திலகருடனான நேர்காணல்: இந்திய வமிசாவளி தமிழர்களைப்பற்றி உங்களில் எத்தனைப் பேருக்குத் தெரியும்?

வலை நண்பர் சேவியர் இன் மல்லியப்பூசந்தி திலகருடனான நேர்காணலை தமிழோசை பத்திரிகை பிரசுரித்திருந்தது। ஈழத்து இலக்கிய ஆர்வலர்களில் ஒருவர், சமூக ஆர்வலர், சிறந்த நண்பர் என நிறைய விடயங்களை திலகர் பற்றிக் கூறலாம்। சேவியருடானான பதிவுத் தகவல் பரிமாற்றங்கள் தான் இந்த நேர்காணலுக்கு வழிவகுத்தது எனலாம்।
இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு அழைத்துவரப்பட்ட,அநேக இந்தியர்களால் அறியப்படாத ஒரு சமுதாயம் பற்றிய குறிப்பாகவும் அவருடைய நேர்காணல் அமைந்துள்ளது। அந்த நேர்காணலை இங்கு தருகிறேன்। படத்தை சொடுக்கியும் பார்க்கலாம்।


உங்கள் ‘மல்லியப்பு சந்தி’ கவிதை நூலின் பாடுபொருள் என்ன?

ஒரு உழைப்பாளர் வர்க்கத்தின் வாழக்கைப்பரிமாணத்தையும் அதன் வலிகளையும், அவலங்களையும் பாடுபொருளாகக் கொண்டதே ‘மல்லியப்பு சந்தி’ ஆகும்। இதில் முக்கிய விடயம் இந்த உழைப்பாளர் வர்க்கம் யார் என அடையாளம் கண்டு கொள்வதில்தான் இருக்கிறது।இலங்கையில் மத்திய மலைநாட்டுப் பகுதிகளிலும் தென்பகுதியிலும் தேயிலை இறப்பர் தோட்டங்களில் ‘தினக்கூலிகளாக’ வேலைசெய்யும் தொழிலாளர்களும் அவர்கள் சார்ந்த சமூகமும்தான் ‘மல்லியப்பு சந்தி’ எடுத்துக்காட்டும் மக்களாகும். இவர்கள் ஏறக்குறைய 220 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தெனிந்தியாவிலருந்து குறிப்பாக தமிழகத்தின் தென் மாவட்டங்களில் இருந்து (திருச்சி, புதுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர்) ஆங்கிலேயர் ஆட்சிகாலத்தில் இந்திய அரசாங்கத்தின் ஒப்புதலோடு அழைத்துவரப்பட்டு கூலிகளாக அமர்த்தப்பட்டுள்ளனர்.

என் பாட்டனார் இவ்வாறு வந்தவராவார். இவர்கள் இலங்கைக்கு நடக்கவைத்தே அழைத்துவரப்பட்டனர் என்றும் அவ்வாறு வருகையில் பசியினாலும், நோயினாலும் பாதைகளிலேயே செத்து மடிந்ததைச் சொல்லும் சோக வரலாறும் உண்டு. (பதிவு- மரணத்தில் தொடங்கும் வாழ்வு- மல்லியப்பு சந்தி). இவர்கள்தான் இலங்கையில் பெருந்தோட்டங்களை உருவாக்குவதற்கு உதிரத்தைக் கொடுத்துள்ளனர். இவர்களின் வாழிடமாக 10 ஒ 12 அடிகள் பரப்பளவான அறைகளைக் கொண்டதான தொடர் ல(h)யங்கள் வழங்கப்பட்டன. இன்றும் கூட ழுழு குடும்பமுமே அந்த அவலம் நிறைந்த லைன் அறையில் வாழந்து கொண்டு ( பதிவு – வரையப்படாத லைன்கள் - மல்லியப்பு சந்தி) தினக்கூலிகளாக இருக்கிறார்கள் என்பது அங்கே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிற மிகப்பெரிய மனித அவலமாகும்.


இந்த மக்கள் எல்லோரும் தமிழர்களா? அவர்களின் இலங்கையின் குடியுரிமை நிலை என்ன?

இவர்களுள் 99வீதமானோர் தென்னிந்திய தமிழர்களே. ஏனையோர் மலையாளிகள் மற்றும் தெலுங்கர் ஆவர். இலங்கையில் அரசியலமைப்பின் பிரகாரம் அங்கு வாழும் மக்கள் தொகையினரின் அளவின்படி இனங்களுக்கு இலக்கம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்தவகையில் சிங்களவர் (01), இலங்கை தமிழர் (2), முஸ்லீம்கள் (3), இந்திய தமிழர் (4) ஏனையோர் (5) எனவும் பாகுபடுத்தப்பட்டுள்னர். அரச பொது படிவங்களில் ‘இனம்’ என ஒதுக்கப்ட்டிருக்கும் கூட்டில் நாம் (4) என பதிதல் வேண்டும். அந்தளவுக்கு இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள் தனியொரு இனமாக தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளோம். இதேநேரம் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் பூர்வீகமாக வாழும் இலங்கை தமிழர்கள் (2) என குறிப்பிடுதல் வேண்டும். இவர்களை மையப்படுத்தியே ஈழப்போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இலங்கைத் தமிழர்கள் பொதுவான வழக்கில் “ஈழத்தமிழர்கள்” என்றும் இந்திய வம்சாவளி தமிழர்கள் “ மலையகத் தமிழர்கள்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். இனத்தால், மொழியால், பண்பாட்டினால், மதவழிபாடுகளால் (பெருமளவில் இந்துக்கள், அடுத்து கிறிஸ்தவர்கள்) இவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக தமிழர்களே. ஆனால் இவர்கள் வேறுபடுவது “இலங்கையின் குடிமக்கள்” என்ற விடயத்தில்தான்.

இலங்கையில் உள்ள ஏனைய இனங்களில் இருந்து மலையகத்தமிழர்கள் வேறுபடுவது இவர்கள் இன்றும் குறித்த ஒரு சட்டத்தின் கீழ் இலங்கையில் வதிவிட பிரஜைகளாக ( By Registration) பதியப்பட்டிருப்பதுதான். குடியுரிமை (By Decent) உள்ளவர்களாக இல்லை. இவர்களின் பதிவுக்காக இவர்களுக்கு ஒரு சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டுள்ளது. அது கிழிந்தாலோ, தொலைந்தாலோ இம்மக்கள் கிழிந்த அல்லது தொலைந்த பிரஜைகள்தான். அதன் பின் தங்களை அடையாளப்படுத்த பல பிரயத்தனங்களை செய்யவேண்டியிருக்கும். அந்த பிரயத்தனங்களில் தோற்றுப்போன எத்தனையோ பாமரமக்கள் அவர்களின் பிள்ளைகள் அநாதைகளாக வாழ்கின்றனர். அண்மையில் (ஆகஸ்ட் 23 2008) நடந்த மாகாண சபை தேர்தலில் கூட ஏறக்குறைய 10000 பேர் வாக்களிக்க முடியாமல் போன துரதிஸ்டமெல்லாம் நடந்துகொண்டுதான இருக்கிறது. தவிர அபிவிருத்தித்திட்டங்கள் எனும் போர்வையிலும், கட்டாய குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுத்திட்டங்கள் மூலமும் மலையக மக்களின் செறிவைக் குறைக்கும் அடக்குமுறைகளும் ஒருபுறம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். (பதிவு: கூடைபுராணம், நமது கதை, விடிவு, மரணத்தில் தொடங்கும் வாழ்வு – மல்லியப்பு சந்தி)

மலையக மக்கள் குடியுரிமை பெறுவதற்கான வழிகள் உண்டா?

நிச்சயமாக உண்டு. இந்தியாவிலிருந்து இந்த மக்கள் இந்திய அரசின் உடன்பாட்டோடுதான் இலங்கைக்கு அழைத்துவரப்பட்டார்கள். பின்னர் 1948ம் ஆண்டு இலங்கைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்த அதேவருடத்தில் மலையக மக்களுக்கான இலங்கை குடியுரிமை சட்டம் இயற்றப்பட்டு பறிக்கப்பட்டது. இவர்கள் நாடற்றவர்களாயினர். பின்னர் அப்போதைய இந்நதிய பிரதமர் சாஸ்திரி அவர்களுக்கும் இலங்கை பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கா அவர்களுக்கும் செய்யப்பட்ட “சிறிமா- சாஸ்திரி” ஒப்பந்தம் மூலம் ஒரு தொகுதி மக்கள் இந்தியாவுக்கு மீண்டும் திருப்பிப் பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டனர்.

இவர்கள் இன்று தமிழகத்தின் தென்மாவட்டங்களிலும் ஊட்டி, கொடைக்கானல் பகுதிகளில் தேயிலைத் தோட்டங்களிலும் வாழ்கிறார்கள். அதேநேரம் மலையக மக்களின் ஒரு தொகுதியினரும் இந்தியாவில் அகதியாக முகாம்களில் வாழ்கின்றனர் என்பது ஈழத்தமிழ் அகதிகள் பற்றி தெரிந்த பலரும் அறியாத செய்தி. இந்தியா திருப்பி;பெற்றுக்கொண்டாலும் இந்த மக்களுக்கான புனர்நிர்மாண பணிகளை மேற்கொள்ளாமையினாலேயே இவர்கள் அகதியாக வாழ்கின்றனர்.
நான் இந்தியா வரும்போதெல்லாம் இவ்வாறு திரும்பி வந்த எங்கள் உறவுகளை பார்க்கத் தவறுவதில்லை. என் “மல்லியப்பு சந்தி” தொகுதிக்கான முன்னுரையைக்கூட இவ்வாறு இந்தியா வந்து சேர்ந்த என் உறவுக்காரரான என் குருவிடமே பெற்றுக்கொண்டுள்ளேன் என்பதை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அத்துடன் இந்த உறவுகள் இலங்கையிலிருந்து திரும்பி வருகையில் இந்தியாவை தமது தாய்நாடாக கருதி பெற்றதாயைக் கூட அங்கே தவிக்கவிட்டு வந்த அவல நிலையும் உண்டு.(பதிவு- பொட்டு, மீண்டும் குழந்தையாகிறேன்- மல்லியப்புசந்தி).
மலையக மக்கள் குடியுரிமை பெறுவதற்கான ஒரே வழி அவர்கள் இலங்கையின் குடியுரிமையாளர்களாக பிரகடனப்படுத்தப்படவேண்டியதுதான். இதற்காக சான்றிதழ் வழங்கப்படகூடாது. இதனை இலங்கை அரசாங்கமே செய்யவேண்டும். இதற்காக இந்திய அரசு தனது அழுத்தத்தைக் கொடுக்கவேண்டும். அதனைச் செய்யவேண்டிய கடப்பாடு இந்தியாவுக்கு உண்டு. இப்போது இலங்கையில் வாழும் இந்திய வம்சாவளி மலையக மக்கள் 15 லட்சம் பேறும் இலங்கையின் வதிவிடபிரஜைகளாகவும் இந்திய பிரஜையாக அல்லாமலும் இந்து சமுத்திரத்தில் தத்தளிக்கும் “பார்க்கு நீரிணை”பிரஜைகளாகவுள்ளனர். இந்தியா எங்களைத் திருப்பிப்பெறவேண்டாம். குறைந்த பட்சம் இலங்கை குடியுரிமையாளர்களாக பிரகடப்படுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளையாவது செய்யவேண்டும் என்பதுதான் இந்த மக்களின் எதிர்பார்ப்பாகும்.
இலங்கை எழுத்தாளர்கள் என்றாலே “ஈழப்பிரச்சினையையும்” அதன் பாதிப்புக்களையும் தான் எழுதுவார்கள் எனும் நிலை தமிழகத்தில் உண்டு. அதன் காரணம் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
நான் மேலே சொன்ன விடயங்கள் பற்றிய தெளிவின்மை ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். அல்லது ஈழப்பிரச்சினையின் வியாபகமாக இருக்கலாம்.

அதேநேரம் மலையக மக்களுக்கும் ஈழப்பிரச்சினைக்கும் தொடர்பில்லை என சொல்லிவிடமுடியாது. ‘தமிழர்கள்’ என்ற பொது அடையாளத்தினால் ஈழப்பிரச்சினையின் பாதிப்புக்களில் மலையக மக்களும் அடங்குகின்றனர். மலையகத் தமிழர்களில் ஒரு பகுதியினர் 1970களில் இலங்கையின் வடகிழக்குப் பகுதிகளில் குடியேறிவாழ்கின்றனர்.

அவர்கள் நேரடியாக யுத்தத்தினால் பாதிப்படைகின்றனர். தவிர நான் சொன்ன பிரஜாவுரிமை பிரச்சினை காரணமாக ஆள் அடையாள அட்டை வழங்கப்படாத அல்லது அடையாள அட்டை இருந்தாலும் தமிழர்களென்ற காரணத்தினால் சந்தேகத்தின் பேரிலும் ஏராளமான மலையக இளைஞர் யுவதிகள் ஈழப்பிரச்சினையின் பெயரில் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்படுகின்றனர்.

மலையக மக்களின் வாழ்க்கையைபற்றி மட்டும் பாடுவது ஈழம் என்ற முதன்மை பிரச்சினையின் தீவிரத்தை நீர்க்கச்செய்யாதா?

நிச்சயமாக இல்லை. பாரதி சாதியத்துக்கு எதிராகவும் பெண்விடுதலைக்காகவும் பாடியதனால் அதேகாலத்தில் அவனது சுதந்திரத்துக்கான பாடுகை நீர்த்துப்போனதா என்ன? முதலில் ஈழத்து தமிழ் இலக்கியம் பற்றி புரிந்துகொள்ளுதல் வேண்டும். பேராசியர் கா.சிவத்தம்பி அவர்கள் இப்படி கூறுகிறார். ‘ஈழத்து இலக்கிய நதி என்பது பல ஓடைகளின் சங்கமிப்பாகும். இதில் யாழப்பாணம் வரும், மட்டக்களப்பு வரும்,( வடக்கு, கிழக்கு) கொழும்பு வரும், இஸ்லாமிய வாழ்க்கை வரும், மலையக வரும். இந்த எல்லா ஓடைகளினதும் சங்கமிப்புதான் ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய நதியின் பிரவாகமாகும்’.(மூலம்- ‘மல்லியப்பு சந்தி’ இறுவட்;டு அறிமுக உரை).எனவே ஈழத்து இலக்கியப்பபரப்பில் மலையக இலக்கியத்துக்கு தனியான ஒரு இடமுண்டு. மலையக இலக்கியம் என்று வரும்போது மலையக மக்களின் வாழ்க்கையையும் வலிகளையும் பாடுவதுதான பொருந்தும். அதுதானே சரியானதும் கூட.

அதனையே மல்லியப்பு சந்தி யும் செய்கிறது. அதே நேரம் பொதுப்படையான அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராகவும் நாம் பாடாமலில்லை. (பதிவு:- வேள்வி தீயொன்று வேண்டும், பிரிவு, - மல்லியப்பு சந்தி)அடிப்படையில் குடியுரிமை என்ற கோவணத்தடனாவது வாழும் இலங்கைத் தமிழர்கள்களோடு வாழும் மலையக மக்கள் அந்;த குடியுரிமை என்ற கோவணம் கூட இல்லாமல் நிர்வாணமாக நிற்கையில் அதுபற்றி தனியாக பேசுவது, பாடுவது எந்தவகையிலும் ஈழப்பிரச்சினையை நீர்க்கச்செய்யாது என நினைக்கிறேன். ஈழப்பிரச்சினைக்கு தீர்வாக முன்வைக்கப்பட்ட ‘திம்பு கோட்பாட்டில்’ (பூட்டான் நாட்டில் நடைபெற்றது) இந்தியா வம்சாவளி மக்களுக்கு குடியுரிமை வழங்கப்படவேண்டும் எனும் கோரிக்கை தமிழர் தரப்பில் முன்வைக்கப்பட்டமையை நன்றியுடன் நினைவு கூரக்கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

இலங்கையில் மலையக மக்களின் நாட்கூலி 170 ரூபா அரிசி 65 ரூபா என்று அறிகிறோம். இந்த நிலை தமிழர்களுக்கு மட்டும் தானா?

இல்லை. விலைவாசி உயர்வு என்பது எல்லோருக்கும் பொதுவான பிரச்சினைதான். ஆனால் மலையக மக்களுக்கான பிரச்சினை வருவாய் சம்பந்தப்பட்டதுதான். ஏனைய சமூகங்களைவிட இந்த மக்களின் வருவாய் அளவு மிகக்குறைவாகும். மலையகத்தமிழர் பதினைந்து லட்சம் பேரில் 90 வீதமானோர் தொழிலாளர் சார்ந்த குடும்பங்களாகும். ஏனையோர் அரச, தனியார் துறைகளிலும் வியாபாரத்துறையிலும் ஈடுபட்டுள்ளனர். தொழிலாளி ஒருவருக்கான நாளொன்றுக்கான அடிப்படை சம்பளம் 170 ரூபா. சராசரியாக ஒரு குடும்பத்தில் ஐந்துபேராகும். குடும்பத்தலைவன், தலைவி இருவரினதும் உழைப்பு ஒருநாளைக்கு 340 ரூபா (இந்திய மதிப்பில் 125ரூபா). இப்போது இந்த குடும்பத்தின் உணவு கல்வி, சுகாதாரம் ஏனைய நலன்களின் நிலையை நீங்களே புரிந்துகொள்ளலாம். (பதிவு – ஒப்பந்தம்- மல்லியப்பு சந்தி)

இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக தமிழகமக்கள் சட்டத்திற்கு உட்பட்ட வகையில் என்ன செய்யலாம் என நினைக்கிறீர்கள்?

இலங்கைப்பிரச்சினை தொடர்பாக தமிழகத்தில் சிலரினது அரசியல் விளையாட்டுக்களை தவிர்த்து விட்டுப்பாரத்தால் தமிழக மக்களிடையே இருக்கும் ஆத்மார்த்தமான ஆதரவினையும் பற்றுதலையும் எந்த வகையிலும் குறைத்து மதிப்பிடமுடியாது. அதனையும் தாண்டி உங்கள் சட்டவரையறைக்குள் என்ன செய்யலாம் என்பதை நீங்கள் தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். ஆனால் மலையக மக்கள் தொடர்பில் தமிழக மக்கள் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் என எதிர்பாரக்கிறோம். நாங்கள் நேரடியாக தமிழகத்தில் உறவுகளைக் கொண்டுள்ளதோடு இன்றும் கூட இந்திய வம்சாவளியினர் என்றே பதியப்பட்டும் அழைக்கப்பட்டும் வருகிறோம். இந்தியாவின் ஆதரவை நாங்கள் எதிர்பார்ப்பதில் நியாயம் இல்லாமலில்லை.

தமிழக வணிக சஞ்சிகை ஒன்று 10 வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு குறிப்பு எழுதியிருந்தது. அதில் ‘இலங்கையில் மலைசாதி மக்கள் ஒரு தொகுதியினர் வாழ்கின்றனர். அவர்களும் தமிழ்தான் பேசுகிறார்கள்’ என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது கண்டு மனம் நொந்துபோனேன். இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களாக மலையக மக்கள் என தமது தேசியத்தை வலியுறுத்தி நிற்கும் ஒரு சமூகத்தை இது கேவலப்படுத்தும் செயலாகும். நடைமுறையில் தங்கள் வீட்டுசுவரில் காந்தி முதல் எம்.ஜி.ஆர் வரை படமாக தொங்கவிட்டுக்கொண்டும் ‘வடிவேலு’வின் பேச்சு நடையை ஒப்புவித்துக்கொண்டும், மலையக தமிழரான முரளிதரன் பந்து வீசும்போது கூட அதற்கு டெண்டுல்கர் சிக்ஸர் அடிக்கவேண்டும் என ஆசைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களை இந்தியா அடையாளம் காணாமல் இருப்பது துரதிஸ்டமே. இந்தியாவில் மலையக தமிழர்கள் இன்றும் ‘அகதியாக’ வாழ்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களெனில், இலங்கையில் எமக்கு குடியுரிமை கிடைக்கவேண்டும் என வலியுறுத்துவீர்களெனில் அதுவே நீங்கள் எமக்கு தரும் தார்மீக ஆதரவாகும்.
இந்தியா மீது நாம் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையின் எதிர்பார்ப்பும் இதுவேயாகும்.

ஒட்டுமொத்தமாக மலையக மக்களின் வாழ்க்கை தரம் உயர என்ன செய்யலாம் என நினைக்கிறீர்கள்?

இயல்பான போக்கில் அயராத முயற்சியினால் இந்த மக்கள் தமது வாழக்ககைத் தரத்தை உயர்த்த முயற்சித்துக்கொண்டுதான இருக்கிறார்கள். இப்போது கணிசமான அளவில் படைப்பாளிகள், பட்டதாரிகள், ஆசிரியர்கள், விரிவுரையாளர்கள்,ஒரு சில பேராசியர்கள் என விரிந்து செல்கிறார்கள். இலக்கியதுறையில் காத்திரமான வளர்ச்சியை பதிவு செய்துள்ளனர். ஆனால் அரசியல் ரீதியாக காத்திரமான தலைமைத்துவத்துக்கான தேவை நிலவுகிறது. அரசியல் ரீதியாக பலம் உறுதிப்படுத்தப்படுகின்றபோது வாழ்க்கைத்தரம் உயர வாயப்புகள் இருக்கின்றன. அதற்கு ‘குடியுரிமை’ என்கிற பிரகடனம் இன்றியமையாதது. இல்லாத பட்சத்தில் இந்த வளர்ச்சி இரட்டிப்பாக இன்னும் இருநு}று ஆண்டுகள் தேவைப்படலாம்.

சந்திப்பு: சேவியர்